Wpłynął pozew cywilny przeciwko twórcom Online Trading Academy
20 kwietnia bieżącego roku do kalifornijskiego sądu wpłynął cywilny pozew zbiorowy, wytoczony przez kancelarię Cotchett, Pitre & McCarthy, przeciwko organizatorom gigantycznego przedsięwzięcia scammerskiego Online Trading Academy. Chodzi tu o Samuela Seidena oraz Eyala Shahara, kancelaria zaś reprezentuje osoby przez nich poszkodowane (choć naturalnie daleko nie wszystkie – tych bowiem w USA są być może nawet dziesiątki tysięcy).
Jest to kolejny – i wcale nie największy – problem prawny wspomnianych jegomościów. Już 12 lutego bowiem akt oskarżenia przeciwko nim skierowała do sądu Federalna Komisja Handlu, amerykański organ ochrony konkurencji i konsumentów. Dodatkowo, 25 dnia tego miesiąca, Komisja uzyskała w tym samym sądzie decyzję zamrażającą ich aktywa – nie tylko wszystkie środki należące do Online Trading Academy, ale także ich prywatne majątki – na poczet zabezpieczenia przyszłych kar i odszkodowań, choć można wątpić, żeby były owe aktywa w stanie pokryć choćby znaczącą część wywołanych strat.
Uzyskanie przez urząd tak kompleksowego orzeczenia zabezpieczającego było możliwe dzięki wyjątkowo drobiazgowemu udokumentowaniu znacznej ilości dokonanych oszustw. Wspominany akt oskarżenia, opisujący te przypadki, liczył ponad 8 tys. (!) stron, i skrupulatnie opisywał model „biznesowy” obydwu zainteresowanych – w zarysach, panowie założyli szeroko zakrojoną, dobrze prosperujacą działalność gospodarczą ukierunkowaną na dojenie tzw. jeleni z ich oszczędności.
W tym celu, Seiden oraz Shahar otworzyli swoją „akademię”, głosząc, iż wypracowali „unikalne metody inwestycyjne”, niechybnie przynoszące niewyobrażalne zyski każdemu, kto kierując się nimi, będzie grał na giełdzie. Gwoli kronikarskiej ścisłości zaznaczyć można, że ten pierwszy był pierwotnie „fortunnym inaczej”, ciągle stratnym traderem, drugi zaś nieuczciwym handlarzem z kiloma wyrokami w Izraelu (skąd pochodzi), zanim obydwaj nie doszli do wniosku, że zamiast inwestować w kontrakty na giełdzie, lepiej „zainwestować” w naiwnych inwestujących.
Potencjalnym „klientom” obydwaj dżentelmeni obiecywali szkolenie giełdowe (rzecz jasna: cudowne, wyjątkowe, wizjonerskie, jedyne w swoim rodzaju, etc.), które niezależnie od wiedzy i kompetencji zapewniać miały natychmiastowe sukcesy inwestycyjne. To wszystko jedynie za drobną opłatą w wysokości marnych 60 tys. dolarów – ale cóż to jest wobec przyszłych, wielotysięcznych czy nawet milionowych zysków, prawda?
Milionowych zysków ludzie naciągnięci przez Seidena i Shahara na bezwartościowe brednie, podane jako tajemna, giełdowa wiedza, z pewnością nie ujrzeli na oczy. Osiągnęli je natomiast obydwaj wspólnicy, metodycznie wysysając oszczędności oszukanych przez siebie ludzi. Z uwagi na swój model dzałalności, na ofiary wybierali sobie ludzi raczej mniej bystrych, a zwłaszcza nie zorientowancyh w temacie (idealnym celem byli bogaci, nieco prostoduszni emeryci).
Byli przy tym skrupulatni i bardzo dbali o formę, nieomalże wspinając się na wyżyny choreografii, by przekonać naciąganych przez siebie o profesjonaliźmie swoich biur. Starannie dobierali kadrę gotową uczestniczyć w oszustwach, szczególnie ceniąc przy tym ludzi mało wrażliwych etycznie, za to zadłużonych (co dawało im na nich tzw. haka) i w pilnej potrzebie gotówki.
Organizatorzy scamu agresywnie reagowali też na wszelkie watpliwości, z czasem coraz wyraźniej podnoszone w stosunku do ich przedsięwzięcia – najczęściej reagując pozwem. W późniejszym okresie działalności poczuli się na tyle bezczelnie, że w całych Stanach zaczęli sprzedawać prawa do „franczyzy” (naturalnie nie oferując w jej ramach nic ponad to, co proponowali naciąganym przez siebie ofiarom, tj. „materiały edukacyjne” oraz prawa do „marki”).
Kwota, jaką łącznie wyłudzili obydwaj oszuści, wynosi co najmniej 370 milionów dolarów, aczkolwiek prawdopodobne i uzasadnione przypuszczenia zakładają, że może być to znacznie więcej, w wymiarze 670 milionów. Mimo wspomnianej na wstępie decyzji sądu o zabezpieczeniu środków należących do Seidena oraz Shahara, niestety bardzo wątpliwe, aby stanowiły one choćby zauważalną część łączych sum, jakie ci ukradli.
Prócz dwóch wspomniancyh, obiektywnie raczej podłych postaci, w sprawę zamieszany jest także niejaki Darren Kimoto, a także – prócz samej Online Trading Academy – firmy Newport Exchange Holdings oraz NEH Services, Inc. Wszyscy oni są wymienieni w akcie oskarżenia Komisji, i wraz z obydwoma głównymi obwinionymi będą mieli spososbność wyjaśnienia swojego postępowania przed ławą przysięgłych sądu federalnego dla południowego okręgu Kalifornii.
